ای کاش ۱۴ آبان یه روز عادی مثل بقیه روزهای تقویم بود.

پاییز فصل دلخواهم بود و عشق و حال با بوی خاک و بارون.

ولی نیست.

سیاهه.

سیاهِ مطلق. یادآور یه داغ بزرگ...

۲۱ سال گذشت و داغت لحظهای سرد نشد.

ای کاش شمردن بلد نبودم؛

یا حداقل مجبور نبودم سالهای نبودنت رو بشمرم.

از دار دنیا دلم یه پسر میخواد که هر وقت دلم گرفت

بیاد برام گیتار بزنه و اهنگ بخونه.

فقط میترسم دخترباز از آب دربیاد :(

عب نداره مادر فداش شه خب بچهم اجتماعیه

چند تا عکس یادگاری
با یه بغض و چند تا نامه
چند تا آهنگ قدیمی
که همه دلخوشیامه
آینهای که رو به رومه
غرقه تو بهت یه تصویر
بارونای پشت شیشه
منو تنهایی و تقدیر...